Air bawah tanah berada dalam liang, rekahan dan ruang lain pada tanah atau batuan. Dua sifat membantu kita menerangkan keadaan ini: porositi menerangkan bahagian isi padu bahan yang terdiri daripada ruang kosong, manakala kebolehtelapan menerangkan sejauh mana mudahnya bendalir bergerak melalui bahan tersebut.
Ruang kosong tidak sama dengan laluan aliran
Bahan boleh mempunyai banyak ruang kosong tetapi masih mengalirkan air dengan perlahan jika ruang itu sangat kecil atau kurang bersambung. Tanah liat ialah contoh penting: ia boleh mempunyai porositi yang tinggi, tetapi liang yang halus menyebabkan pergerakan air jauh lebih perlahan berbanding bahan seperti pasir atau kerikil yang mempunyai laluan bersambung yang lebih mudah dilalui.
Sambungan liang juga penting. Dua sampel boleh menyimpan jumlah air yang hampir sama tetapi menghantar air pada kadar yang sangat berbeza jika rangkaian liang salah satunya lebih bersambung. Rekahan pada batuan pejal pula boleh menyediakan laluan aliran walaupun porositi matriks batuannya rendah.
Daripada sampel batuan kepada akuifer
Akuifer perlu bukan sahaja mengandungi air, tetapi juga menghantarnya dengan cukup baik kepada telaga atau mata air. Oleh sebab itu, ahli hidrogeologi menilai sifat ruang liang, rekahan, saiz butiran dan kesinambungan laluan aliran apabila mengkaji sesuatu unit batuan atau sedimen.
Porositi dan kebolehtelapan bukan nombor tetap untuk semua batuan daripada jenis yang sama. Pemadatan, penyimenan mineral, rekahan, susunan butiran dan perubahan setempat boleh mengubah kedua-duanya. Ramalan aliran air bawah tanah biasanya memerlukan pengukuran lapangan dan makmal, bukan nama batuan sahaja.
Bagaimana kita mengetahui hal ini?
Apakah yang diterangkan oleh porositi?