Imbuhan Air Tanah dan Paras Air

Sebahagian air hujan mengalir di permukaan, sebahagian kembali ke atmosfera melalui sejatan dan transpirasi, dan sebahagian lagi meresap ke dalam tanah. Air yang terus bergerak menuruni zon tidak tepu hingga mencapai zon tepu menambah simpanan air tanah. Proses penambahan ini dipanggil imbuhan air tanah.

Daripada hujan ke zon tepu

Resapan di permukaan belum semestinya menjadi imbuhan. Air yang memasuki tanah boleh disimpan sementara dalam liang tanah, diserap oleh akar atau kembali ke atmosfera. Hanya bahagian yang sampai ke zon tepu menyumbang kepada imbuhan air tanah. Sungai, tasik dan kawasan berair juga boleh membekalkan imbuhan apabila air meresap dari dasar ke bawah permukaan.

Dalam akuifer tidak tertekan, penambahan air ke zon tepu boleh menaikkan paras air. Sebaliknya, tempoh kering atau pengepaman yang melebihi kadar imbuhan boleh menurunkannya. Perubahan paras air dalam telaga pemerhatian menjadi salah satu petunjuk yang digunakan oleh ahli hidrogeologi untuk menganggarkan imbuhan.

Mengapa kadar imbuhan berbeza

Kadar imbuhan tidak sama di semua tempat. Keamatan dan tempoh hujan, kebolehtelapan tanah dan batuan, kedalaman paras air, tumbuh-tumbuhan, cerun serta permukaan berturap semuanya boleh mempengaruhi jumlah air yang akhirnya mencapai zon tepu. Akuifer cetek di kawasan lembap boleh diisi semula jauh lebih cepat daripada akuifer dalam di kawasan kering.

Imbuhan dan penggunaan air tanah

Pengepaman mengeluarkan air daripada simpanan bawah tanah. Jika pengeluaran berterusan lebih cepat daripada imbuhan dalam tempoh yang panjang, paras air boleh menurun dan hasil telaga boleh berkurang. Namun, kadar imbuhan sahaja tidak menentukan kadar pengeluaran yang lestari kerana aliran ke sungai, mata air dan ekosistem serta perubahan simpanan turut perlu dipertimbangkan.

Bagaimana kita mengetahui hal ini?