Mengapa Langit Malam Gelap Walaupun Ada Begitu Banyak Bintang?

Bayangkan alam semesta yang statik, telah wujud selama-lamanya dan dipenuhi bintang secara seragam tanpa batas. Dalam model itu, hampir setiap arah pandangan akhirnya akan bertemu permukaan bintang. Bintang jauh memang kelihatan lebih malap, tetapi bilangan bintang yang boleh menyumbang cahaya bertambah apabila jarak meningkat. Langit sepatutnya jauh lebih terang daripada yang kita lihat.

Andaian yang tidak benar

Alam semesta sebenar tidak memenuhi andaian tersebut. Usianya kira-kira 13.8 bilion tahun, maka cahaya hanya mempunyai masa yang terhingga untuk sampai kepada kita. Bintang juga tidak bersinar selama-lamanya. Selain itu, pengembangan ruang meregangkan cahaya daripada sumber yang sangat jauh ke panjang gelombang yang lebih besar dan mengurangkan tenaga yang kita terima dalam cahaya tampak.

Debu kosmik sahaja tidak menyelesaikan masalah ini. Jika debu menyerap cahaya daripada jumlah bintang yang amat besar untuk tempoh yang sangat panjang, debu itu akan menerima tenaga, memanas dan memancarkan semula tenaga. Penyelesaian utama datang daripada sejarah kosmik: alam semesta berubah mengikut masa, bintang mempunyai hayat terhingga, dan cahaya dari jarak tertentu belum mempunyai masa untuk mencapai kita.

Bagaimana kita mengetahui hal ini?