Harmoni dan Disonan dalam Bunyi Muzik

Setiap bunyi ialah gelombang tekanan udara yang bergetar pada frekuensi tertentu (diukur dalam hertz, atau getaran sesaat). Apabila dua nota dimainkan serentak, gelombang tekanan daripada kedua-dua nota itu bergabung, menghasilkan corak gelombang gabungan yang lebih kompleks. Hubungan matematik antara kedua-dua frekuensi mempengaruhi sama ada gabungan itu kedengaran konsonan atau disonan, tetapi persepsi ini turut dipengaruhi oleh harmonik dalam bunyi, timbre dan pengalaman muzik pendengar.

Nisbah nombor bulat mudah cenderung terdengar lebih konsonan

Kombinasi bunyi yang terdengar harmoni (seperti oktaf, atau kuint sempurna dalam muzik) mempunyai frekuensi dalam nisbah nombor bulat yang mudah: dalam penalaan nisbah tulen (just intonation), contohnya, oktaf mempunyai nisbah frekuensi 2:1 (satu nota bergetar dua kali lebih pantas daripada yang lain), dan kuint sempurna mempunyai nisbah 3:2; dalam sistem penalaan moden seperti 12-nada sama rata, sesetengah interval hanya menghampiri nisbah mudah ini. Nisbah mudah sering menghasilkan keselarasan harmonik yang lebih kuat dan kurang pertindihan harmonik yang menghasilkan kekasaran (roughness), dua faktor yang boleh menyumbang kepada persepsi konsonans.

Apabila komponen frekuensi daripada dua bunyi cukup berdekatan, interaksinya boleh menghasilkan fenomena yang dipanggil "degupan" (beats), iaitu keadaan apabila kekuatan bunyi keseluruhan berdenyut turun naik dengan cepat kerana kedua-dua gelombang secara berselang-seli menguatkan dan melemahkan satu sama lain, atau pada kadar tertentu, sensasi kekasaran (roughness). Kekasaran ini merupakan salah satu faktor yang boleh menyebabkan sesuatu interval kedengaran lebih disonan.

Bagaimana kita mengetahui hal ini?