Dari Batuan ke Laut, Garam Berkumpul

Air hujan yang jatuh ke tanah sedikit berasid secara semula jadi (akibat karbon dioksida terlarut daripadanya), dan apabila ia mengalir melalui tanah dan batuan, ia secara perlahan-lahan melarutkan sedikit mineral daripada batuan itu. Proses ini dipanggil luluhawa kimia. Mineral terlarut ini termasuk ion seperti natrium dan klorida yang menyumbang kepada kemasinan air laut. Natrium terutamanya datang daripada luluhawa batuan dan dibawa oleh sungai ke laut, manakala klorida terutamanya datang daripada gas yang dilepaskan oleh gunung berapi dan bukaan hidroterma. Kepekatan garam dalam air sungai sangat rendah sehingga tidak terasa masin kepada lidah kita, tetapi ia tetap ada dalam jumlah yang kecil.

Air tersejat, garam tertinggal, kepekatan meningkat

Inilah bahagian penting: apabila air laut tersejat menjadi wap (untuk membentuk awan dan seterusnya hujan), hanya molekul air yang meninggalkan lautan. Garam yang terlarut di dalamnya tidak ikut tersejat, ia kekal di laut. Sungai terus membawa lebih banyak mineral terlarut ke laut setiap hari, tetapi hanya air tawar sahaja yang keluar semula melalui sejatan. Ini bermakna garam terkumpul di lautan lama-kelamaan, sementara sungai (yang airnya sentiasa "disegarkan" oleh hujan baharu) tidak pernah mengumpul garam dengan cara yang sama. Namun garam tidak terkumpul tanpa had, kerana sebahagiannya turut dikeluarkan semula melalui proses geologi seperti pemendapan di dasar laut.

Proses ini telah berlaku secara berterusan selama beratus juta tahun, dan kepekatan garam di lautan kini telah mencapai keadaan yang agak stabil (kira-kira 3.5% daripada jisim air laut ialah garam terlarut). Ini bukan kerana proses berhenti, tetapi kerana kadar garam yang masuk kini lebih kurang seimbang dengan kadar garam yang dikeluarkan melalui proses lain (seperti pemendapan di dasar laut dan pembentukan batuan garam).

Bagaimana kita mengetahui hal ini?